Wegkruis 10: Bemelerberg
Wegkruisen
Details | |
Locatie | Bemelerberg |
| Breedtegraad | 50.8462° N |
| Lengtegraad | 5.77149° E |
| Opschrift | J.W. Sleypen |
| LB-nummer | LB019748 |
Op den 5 febr 1889 is alhier overleden
J.W. Sleypen
Geb. te Bemelen
den 26 april 1857
Wie komende vanuit het Gasthuis richting Bemelen gaat, en zo’n honderd meter na het passeren van het Bemelerbuimke - een eenzame linde - links via een smalle landweg de diepte in duikt, volgt daarmee het tracé van wat ooit, lang voor de aanleg van de nu geasfalteerde weg - de hoofdverbinding tussen Bemelen en het Gasthuis was. Het is vandaag de dag nauwelijks voorstelbaar dat dit steile en smalle pad ooit gebruikt werd door niet alleen voetgangers, maar ook door alle landbouwverkeer. Dat moest dus wel een keer mis gaan.
Een veldkruis dat ongeveer halverwege het pad in de berm staat, verraadt dat het op 5 februari 1889 inderdaad mis ging. Op die dag begaven drie gebroeders Sleypen zich met een zwaar beladen kar, getrokken door drie paarden, vanaf hun boerderij op het Gasthuis naar Maastricht. Omdat de weg steil en gevaarlijk was, voerden ze alledrie een van de paarden aan de teugel. Volgens de overlevering diende het noodlot zich aan in de vorm van enkele koeien die plotseling de weg opliepen. Om de een of andere reden schrok het voorste paard daarvan, waarna ook de twee andere paarden begonnen te steigeren, zodat de hele zaak op hol sloeg. De begeleidende broers Sleypen werden onder de voet gelopen, waarbij twee van hen tamelijk ernstig gewond raakten. De derde broer, nog maar 33 jaar, kwam om het leven toen de zwaar beladen kar dwars over zijn onderlijf denderde.
Het kruis dat nu op de plek van het ongeval staat, is niet het originele dat kort na de tragische gebeurtenis werd geplaatst. Dat kruis werd regelmatig beschadigd, vervangen, verdween op een gegeven moment helemaal, waarbij alleen het voetstuk bleef staan. Het huidige smeedijzeren kruis, met daarop gemonteerd een simpel houten kruis met corpus, is vrij recent.
Het plaatsen van ‘ongevalskruisen’ ter herinnering aan noodlottige ongevallen in het verkeer is een oude gewoonte, die vandaag de dag nog steeds in ere wordt gehouden. Tenminste: waar dat in verband met de verkeersveiligheid geen problemen oplevert.
